“Mikrorayon” serialının uğurunun əsas səbəblərindən biri dialoqların təbiiliyi və aktyorların inandırıcı oyunudur. Tamaşaçı ekranda süni televiziya dili deyil, gündəlik həyatda eşitdiyi danışıq tərzini görür.
Lakin serialın realizm iddiası bəzi məqamlarda sual doğurur.
Məsələn, hekayə boyunca müxtəlif cinayətlər, silahlı qarşıdurmalar, döyülmə və hətta qətl hadisələri baş verir. Buna baxmayaraq, hüquq-mühafizə orqanlarının reaksiyası ya çox zəif göstərilir, ya da ümumiyyətlə süjetə təsir etmir. Bu isə hadisələrin Bakı reallığından uzaqlaşmasına səbəb olur.
Digər diqqətçəkən məqam qadın obrazları ilə bağlıdır. Analar, sevgililər, bacılar və digər qadın personajlar əsasən qurban, əzilən və ya travma yaşayan insanlar kimi təqdim edilir. Xoşbəxt və ya güclü qadın obrazları isə istisna təşkil edir.
Baş qəhrəman Adilin xarakter inkişafı da mübahisəli görünür. Bir epizodda son dərəcə aqressiv davranan obrazın qısa müddət sonra mərhəmətli və vicdanlı insana çevrilməsi tamaşaçıya kifayət qədər əsaslandırılmış şəkildə təqdim edilmir. Nəticədə onun psixoloji transformasiyası deyil, ssenarinin tələblərinə uyğun dəyişməsi hiss olunur.
Məhz buna görə bəzən serialın hadisələri Bakının adi mikrorayonundan çox, kriminal qrupların nəzarət etdiyi bir məkanda baş verirmiş təsiri yaradır.
Digər maraqlı məqamlardan biri isə “Mikrorayon”un tez-tez Rusiyada böyük rezonans doğurmuş “Slovo Patsana” serialı ilə müqayisə edilməsidir. Həmin serial jurnalist Robert Qarayevin eyni adlı kitabı əsasında çəkilib. Kitabda Kazanda fəaliyyət göstərən yeniyetmə küçə dəstələrinin həyatı, küçə qanunları və o dövrün sosial mühiti real hadisələr fonunda təsvir olunur.
Bu baxımdan “Mikrorayon” da təkcə kriminal hadisələrdən bəhs edən serial deyil, küçə mədəniyyəti və gənclərin formalaşdığı sosial mühit haqqında bir hekayə kimi diqqət çəkir.
Bu isə sualı aktuallaşdırır:”Mikrorayon” sosial reallığın güzgüsüdür, yoxsa reytinq naminə şişirdilmiş küçə dramı?