Heydər Əliyev Sarayının qarşısında bilet axtaranları görəndə insan bir anlıq düşünür bu, hansı ulduzun konsertidir ki, bu qədər tələbat var? Cavab isə sadədir: Eyyub Yaqubov. Onun adı Bakı üçün bir müğənni adı deyil, illərin yaddaşıdır.
Üç gecə ərzində sənətkar paytaxtın ən nüfuzlu səhnəsində tamaşaçı ilə üz-üzə gəldi. Konsertdən əvvəl jurnalistlərlə görüşdə yaradıcılığından, bu proqramın necə formalaşdığından danışdı, amma əsl söhbət, əslində, işıqlar sönəndən sonra başladı.
Bilətlərin nə qədər tez satıldığını demək artıq bayağı səslənir çünki bu, gözlənilən idi. Adamlar sadəcə mahnı dinləməyə yox, öz gənclik illərini bir də yaşamağa gəlmişdilər.
Konsertin özü də adi bir “sıra ilə mahnı” formatından uzaq idi. Teatral səhnəciklər Eyyub Yaqubovun uşaqlığından bu günə qədər keçdiyi yolu canlandırırdı bəzən kövrək, bəzən gülümsədən anlarla. Musiqi bu hekayələrin arasında ilmələnərək tamaşaçını sənətkarın həyatının içinə çəkirdi.
Amma gecənin ən gözəl məqamı, şübhəsiz, zalın özü oxuyanda yaranırdı. Yüzlərlə səs bir yerdə birləşib nəqarətləri təkrarlayanda, sanki bütün sarayı bir nəfəs bağlayırdı. Bu mənzərə hər hansı statistikadan daha çox şey deyirdi Eyyub Yaqubovun niyə hələ də sevildiyini izah etmək üçün başqa sözə ehtiyac yox idi.
Üç gün davam edən bu bayram uzun alqışlarla, amma daha çox doyulmamış bir hisslə sona çatdı. Çünki güclü səhnə quruluşu, emosiya və nostalji bir yerə yığılanda, ortaya çıxan təkcə konsert deyildi şəhərin öz keçmişi ilə görüşü idi.
